چرا وحدت تاکتیک نیست؛ راهبرد بقاست؟

بازار تبریز آنلاین -موسی‌ کاظم‌زاده : گاهی در فضای سیاسی و اجتماعی جامعه، واژه «وحدت» به گونه‌ای مطرح می‌شود که انگار یک ابزار مقطعی است؛ چیزی شبیه به یک تاکتیک که برای عبور از یک بحران خاص یا پیروزی در یک انتخابات خاص به کار گرفته می‌شود و پس از آن، در آرشیو تاریخ خاک می‌خورد. اما این نگاه، ساده‌انگارانه و البته خطرناک است. وحدت، یک تاکتیک زودگذر نیست؛ وحدت، راهبرد بقا و تضمین‌کننده آینده یک ملت است.

برای درک عمیق‌تر این موضوع، باید تفاوت میان «تاکتیک» و «راهبرد» را روشن کنیم. تاکتیک، معمولاً کوتاه‌مدت، سیال و وابسته به شرایط لحظه‌ای است. مثل یک حرکت شطرنج که برای گرفتن یک مهره انجام می‌شود. اما راهبرد، دیدگاه بلندمدت و کلان است؛ نقشه‌ای که مسیر کلی حرکت را تعیین می‌کند تا به هدف نهایی برسیم. اگر وحدت را فقط یک تاکتیک بدانیم، به محض اینکه فشارها کم شد یا یک تهدید کوتاه‌مدت رفع شد، دوباره به اختلافات داخلی برمی‌گردیم و این چرخهِ تکرارِ «اختلاف و وحدتِ مقطعی»، انرژی ملی را هدر می‌دهد.

وحدت، یک انتخاب مقطعی نیست؛ ضامن بقا

ملت ایران در طول تاریخ پر فراز و نشیب خود، همواره با تهدیدات مختلفی روبرو بوده است. از دشمنی‌های نظامی گرفته تا جنگ‌های ترکیبی و فرهنگی. در چنین شرایطی، چه چیزی می‌تواند سدی محکم در برابر این امواج سهمگین باشد؟ پاسخ روشن است: «انسجام ملی». وقتی دشمنان مشترک هستند و هدف آن‌ها ضربه زدن به هویت، استقلال و امنیت کشور است، اختلافات سلیقه‌ای یا سیاسی داخلی باید در جایگاه دوم قرار گیرد. این به معنای نبودن نقد یا دیدگاه‌های متفاوت نیست، بلکه به این معناست که در خطوط قرمز و اصول کلان، همه باید زیر یک چتر واحد جمع شوند.

وحدت به عنوان یک راهبرد بقاست، چون ریشه در باورهای مشترک ما دارد. فرهنگ غنی ایرانی و تعالیم ناب اسلامی، هر دو بر محبت، همدلی و یکپارچگی تاکید دارند. ما با هم تفاوت‌هایی داریم، اما این تفاوت‌ها نباید تبدیل به جدایی شود. مثل یک باغ که انواع گل‌های مختلف دارد؛ همه رنگ و بوی متفاوتی دارند، اما همه ریشه در یک خاک دارند و با هم زیبایی باغ را می‌سازند. اگر هر گروهی فقط به دنبال منافع مقطعی خود باشد و وحدت را ابزاری برای رسیدن به آن بداند، در نهایت کل باغ در برابر طوفان آسیب‌پذیر خواهد شد.

از تاکتیک‌های زودگذر تا راهبرد جاودان ایرانی

دشمنان امروز ما، به دنبال شکاف‌اند. آن‌ها می‌خواهند با بزرگ کردن اختلافات کوچک، جامعه را به دو قطب‌های متضاد تبدیل کنند تا قدرت ملی را تضعیف کنند. اگر ما وحدت را فقط یک تاکتیک بدانیم، دقیقاً بازی در زمین دشمن است. اما وقتی وحدت را «راهبرد بقا» می‌دانیم، یعنی می‌دانیم که برای زنده ماندن، برای پیشرفت و برای حفظ دستاوردهای بزرگ انقلاب و نظام، باید دست در دست هم دهیم. این یک شعار نیست، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است.

در نهایت، باید به این نکته برسیم که وحدت واقعی، یعنی «تعدد در وحدت». ما می‌توانیم دیدگاه‌های مختلف داشته باشیم، اما در حفظ کشور، امنیت و آرامش ملی باید هم‌صدا باشیم. وحدت راهبردی یعنی اینکه ما حتی در زمان اختلاف نظر، همدیگر را عضوی از یک خانواده بدانیم که بقای او به بقای ما وابسته است. بیایید از نگاه تاکتیکی و مقطعی دست برداریم و با نگاهی استراتژیک، وحدت را ضامن آینده و ماندگاری ایران اسلامی بدانیم.