نبود وحدت ملی چه هزینه ای دارد !؟

بازار تبریز آنلاین - موسی‌ کاظم‌زاده :  گاهی اوقات ما کلمات را آنقدر تکرار می‌کنیم که معنای واقعی‌شان را فراموش می‌کنیم. «وحدت» یکی از همین کلمات است. شاید وقتی صحبت از وحدت می‌شود، برخی فکر کنند که بحثی ایدئولوژیک یا یک شعار خشک سیاسی است. اما اگر برای لحظه‌ای از ظواهر بگذریم و به بطن ماجرا نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که وحدت، یک ضرورت اقتصادی و امنیتی است. نبود وحدت، هزینه دارد؛ هزینه‌ای سنگین که مستقیماً از جیب مردم، آسایش کشور و آینده فرزندانمان پرداخت می‌شود.

بیایید تصور کنیم یک کشتی در اقیانوس در حال حرکت است. اگر تمام مسافران و خدمه کشتی به یک سمت بروند، کشتی تعادل خود را از دست می‌دهد و غرق می‌شود. اما اگر همه در جای خود باشند و به فکر نجات کشتی باشند، طوفان هم نمی‌تواند به آن آسیبی برساند. جامعه ما هم مثل همین کشتی است. وقتی ما دچار اختلاف و دعوای داخلی می‌شویم، انگار داریم سوراخ‌هایی در بدنه این کشتی ایجاد می‌کنیم. هزینه این سوراخ‌ها، چیزی نیست جز تضعیف امنیت، کاهش سرمایه‌گذاری و ناامیدی در جامعه.

اختلاف، پنجره‌ای باز برای ورود بحران

بزرگ‌ترین هزینه نبود وحدت، فرصت‌سوزی است. وقتی مسئولان، نخبگان و مردم درگیر جدال‌های کلامی و سیاسی می‌شوند، انرژی و هوش ملی صرف می‌شود که باید صرف ساختن، تولید و حل مشکلات معیشتی شود. دشمنان این ملت دقیقاً روی همین نقطه حساب باز کرده‌اند. آن‌ها می‌دانند که اگر بتوانند ما را به دو قطب متخاصم تبدیل کنند، دیگر نیازی به جنگ نظامی ندارند. ما خودمان با دستان خودمان، پیشرفت را متوقف می‌کنیم. هر روزی که با اختلاف و تنش می‌گذرد، در واقع یک روز از عمر توسعه و تعالی کشور کم می‌شود.

هزینه دیگر، هزینه اجتماعی و روانی است. جامعه‌ای که اجزای آن با هم دعوا دارند، جامعه‌ای مضطرب است. در چنین فضایی، اعتماد اجتماعی از بین می‌رود. مردم دیگر به هم و به آینده امیدوار نیستند. وقتی اختلافات سیاسی به خیابان می‌ریزد و دوستی‌های قدیمی را به دشمنی تبدیل می‌کند، پشتوانه اصلی یک ملت یعنی «همبستگی» فرسوده می‌شود. این فرسایش، چیزی است که با پول نمی‌شود خریداری کرد و بازگرداندنش بسیار دشوار است.همچنین نبود وحدت، فضا را برای نفوذ بیگانگان باز می‌کند. تاریخ به ما آموخته است که امپراتوری‌ها و قدرت‌های سلطه‌گر، همیشه از شکاف‌های داخلی کشورها برای ورود استفاده کرده‌اند. وقتی ما صدای واحد نداریم، دشمن با صدای بلندتر وارد می‌شود. تحریم‌ها، فشارهای سیاسی و توطئه‌های فرهنگی، زمانی اثر می‌گذارند که بدنه جامعه دچار شکاف باشد. اگر ما متحد باشیم، تحریم‌ها به خنده می‌ماند، اما اگر پراکنده باشیم، حتی کمبود یک کالای مصرفی می‌تواند بحران‌ساز شود.

نبود وحدت یعنی به خطر انداختن استقلال و هویت ملی

در نهایت، نبود وحدت یعنی به خطر انداختن استقلال و هویت ملی. ما ایرانی‌ها داریم یک تمدن کهن و یک انقلاب بزرگ را پشت سر گذاشته‌ایم. این دستاوردها نتیجه همدلی و ایستادگی مردم در سخت‌ترین شرایط بوده است. اگر امروز اجازه دهیم اختلافات زبانی، قومی یا سیاسی ما را از هم جدا کند، در واقع داریم هویت خود را تکه‌تکه می‌کنیم. هزینه این تکه‌تکه شدن، از دست دادن جایگاه ایران در منطقه و جهان است.

پس بیایید واقع‌بین باشیم. وحدت یک شعار نیست، بلکه راهی برای کم کردن هزینه‌های زندگی است. اختلاف، لوکس و گران‌قیمتی است که ما توانایی پرداختش را نداریم. برای داشتن کشوری آباد، امن و پیشرفته، چاره‌ای جز به هم چسبیدن و نادیده گرفتنِ تفاوت‌های جزئی در برابرِ اهداف کلان نداریم. هزینه بی‌وحدتی را فقط آیندگان پرداخت نمی‌کنند، ما همین امروز در امنیت و جیب خودمان حس می‌کنیم.