میهمانِ مولا؛ آخرین زیارتِ رهبر شهید

بازار تبریز آنلاین - موسی‌ کاظم‌زاده :   تاریخ، گاهی با یک تصویر سخن می‌گوید؛ تصویری که بیش از هزاران جمله در حافظه ملت‌ها ماندگار می‌شود. طواف پیکر رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران در صحن مطهر امیرالمؤمنین علی(ع)، از همان تصاویر است؛ تصویری که تنها یک آیین تشییع نبود، بلکه روایتی از پایان یک عمر مجاهدت و آغاز فصلی دیگر در تاریخ مقاومت بود.

امام شهید، سال‌ها راه جهاد را پیمود؛ راهی که مقصدش نه قدرت، که انجام تکلیف بود. آنان که از نزدیک با او زندگی کرده بودند، روایت می‌کنند که آرزوی زیارت عتبات را در دل داشت و بارها از شوق حضور در کنار بارگاه‌های نورانی اهل‌بیت(ع) سخن گفته بود. اما تقدیر الهی، زیارت او را به گونه‌ای دیگر رقم زد. او به نجف رسید، اما نه به عنوان یک زائر عادی؛ بلکه بر دوش هزاران دلداده، در میان اشک و سوگ، میهمان مولای متقیان شد.

در فرهنگ شیعه، نجف تنها یک شهر نیست؛ آغاز راهی است که به کربلا می‌رسد. از حرم امیرالمؤمنین(ع)، مسیر به عاشورا گره می‌خورد و از عاشورا، فرهنگ ایثار، مقاومت و شهادت جان می‌گیرد. شاید از همین روست که طواف پیکر یک شهید در حرم علوی، تنها یک مراسم نیست؛ اعلام پیوند دوباره با همان مکتبی است که عدالت را از علی(ع)، آزادگی را از حسین(ع) و استقامت را از زینب کبری(س) به ارث برده است.

دشمنان می‌پندارند که با ترور شخصیت‌ها، اندیشه‌ها نیز خاموش می‌شوند؛ اما تجربه تاریخ، از محراب کوفه تا صحرای کربلا، حقیقت دیگری را روایت می‌کند. خون، اگر در راه خدا ریخته شود، پایان راه نیست؛ آغاز نفوذی عمیق‌تر در وجدان ملت‌هاست. شهید، پیش از آنکه از میان مردم برود، در حافظه تاریخی آنان ماندگار می‌شود و راهش، از زبان نسل‌های بعد ادامه می‌یابد.

طواف پیکر امام شهید در حرم علوی، اعلام پایان یک زندگی نبود؛ اعلام استمرار یک مکتب بود. گویی نجف، این بار نه تنها درهای حرم، بلکه آغوش تاریخ را به روی او گشود تا نامش در کنار همه مجاهدانی ثبت شود که عزت را بر آسایش و شهادت را بر سازش برگزیدند.

امروز، آن پیکر که در صحن علوی طواف داده شد، به همه یادآوری می‌کند که راه مردان خدا با ترور متوقف نمی‌شود. آنان که عمر خود را وقف عزت اسلام و سربلندی امت کردند، حتی پس از شهادت نیز الهام‌بخش می‌مانند.

شاید راز ماندگاری این صحنه همین باشد؛ بعضی انسان‌ها آرزوی زیارت را با قدم‌های خود به پایان می‌رسانند، اما مردان خدا، زیارت خویش را با مُهر شهادت کامل می‌کنند. از این رو، طواف پیکر شهید در حرم علوی، تنها بدرقه یک مجاهد نبود؛ سلام دوباره تاریخ به کاروانی بود که از نجف آغاز می‌شود، در کربلا به اوج می‌رسد و تا ظهور، پرچم مقاومت را بر زمین نخواهد گذاشت.