

.jpg)
بازار تبریز آنلاین - موسی کاظمزاده : یکی از مهمترین شاخصهای تمایز میان نظام سیاسی پهلوی و نظام برخاسته از انقلاب اسلامی، نوع مواجهه با مسئله استقلال و هویت ملی است. در نظام پیش از انقلاب، وابستگی به بیگانگان نه یک ضعف پنهان، بلکه یک راهبرد آشکار بود. تصمیمسازیها، سیاستگذاریها و حتی الگوهای فرهنگی، بهشدت متأثر از اراده قدرتهای خارجی شکل میگرفت و نتیجه آن، تضعیف عزت ملی و گسترش روحیه خودباختگی در جامعه بود.
رهبر معظم انقلاب با نگاهی دقیق به این دوره تاریخی، تأکید میکنند که در آن نظام، مردم بهتدریج از ایمان، هویت و اعتماد به نفس ملی تهی میشدند. جامعهای که به جای اتکا به توان داخلی، چشم به بیرون دارد، ناگزیر در برابر فشارها و تحقیرهای خارجی آسیبپذیر میشود. استقلال اقتصادی و فرهنگی در چنین شرایطی، مفهومی نداشت و کشور به مسیری هدایت میشد که هرچه بیشتر به بیگانگان وابسته گردد.
خودباوری در برابر پهلوی
این وابستگی، تنها در عرصه سیاست و اقتصاد خلاصه نمیشد، بلکه سبک زندگی، ارزشها و حتی آرمانهای نسل جوان را نیز تحت تأثیر قرار میداد. الگوهایی ترویج میشد که نه با فرهنگ ایرانی سازگار بود و نه با باورهای دینی جامعه همخوانی داشت. نتیجه این روند، افزایش بیهویتی و فاصله گرفتن جامعه از ریشههای اصیل خود بود.انقلاب اسلامی، این مسیر را بهطور بنیادین تغییر داد. با پیروزی انقلاب، استقلال بهعنوان یک اصل غیرقابل معامله مطرح شد. خودباوری جای خودباختگی را گرفت و ملت ایران دریافت که میتواند بر توان و اراده خویش تکیه کند. این تحول، صرفاً یک شعار سیاسی نبود، بلکه در عمل، جهتگیریهای کلان کشور را دگرگون ساخت.
از خودباختگی تا خودباوری؛ یک تغییر سرنوشتساز
در نظام جدید، استقلال سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بهعنوان اهداف راهبردی تعریف شد. جوانان، که پیشتر نادیده گرفته میشدند، به محور پیشرفت و آیندهسازی تبدیل شدند. اعتماد به نفس ملی تقویت شد و این باور شکل گرفت که ایران میتواند بدون وابستگی، مسیر پیشرفت خود را طی کند.مقایسه این دو دوره نشان میدهد که وابستگی، هرچند ممکن است در کوتاهمدت ظاهری فریبنده داشته باشد، اما در بلندمدت به تضعیف بنیانهای یک ملت میانجامد. در مقابل، خودباوری و استقلال، حتی اگر با دشواریهایی همراه باشد، زمینهساز عزت، پایداری و پیشرفت واقعی است. این همان درسی است که انقلاب اسلامی به ملت ایران آموخت و پاسداشت آن، ضرورتی همیشگی است.